صفحه 3 از 3 نخستنخست 123
نمایش نتایج: از شماره 21 تا 27 , از مجموع 27

موضوع: خلاصه ccnp route 642-902

  1. #21
    Special Member ruha آواتار ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Tehran
    نوشته ها
    224
    Thanked: 506

    Thumbs up قسمت پایانی فصل 7 (OSPF Route Summarization, Filtering, and Default Routing )

    Default Routes and Stub Areas

    Default Route معمولا دو کاربرد دارد.
    برای ارسال تمام بسته های از روترهای لبه ی شبکه به داخل شبکه که روترهای این قسمت تمام آدرس های این شبکه ها را دارند.
    برای ارسال بسته هایی که آدرس مقصد آنها در شبکه فعلی نیست و باید به خارج شبکه ارسال شود. این نوع بسته ها را با Default Route هدایت می کنند.
    هر دو مورد بالا با استفاده از Summarization قابل اجرا است. با معرفی محدوده 0.0.0.0./0 به عنوان آدرس خلاصه شده ،تمام ترافیک برای روتر خلاصه کننده ارسال می شود.

    Domain-wide Defaults Using the default-information originate Command
    یکی از روش های منطقی برای این کار استفاده از دستور Default Information Originate است. که با استفاده از این دستور در روتر لبه ی خارجی یک Default Route به تمام روترها با LSA Type 5 معرفی می کند.
    برای استفاده از این دستور به صورت عادی باید یک Default Route 0.0.0.0/0 در روتر معرفی کننده وجود داشته باشد. با متریک یک به عنوان E2 ارسال می شود. ساختار این دستور به شکل زیر است.
    default-information originate [always] [metric metric-value] [metric-type typevalue][route-map map-name]
    اگر پارامتر always را وارد کنیم لازم نیست حتما یک Default Route داشته باشیم، تا از این دستور استفاده کنیم.
    با استفاده از پارامتر متریک می توانید متریک این Route ارسالی را تغییر دهید. همچنین می توانید نوع External آن را مشخص کنید(این قسمت در فصل 9کامل بررسی می شود)
    می توانید با استفاده از پارامتر Route map شرایطی را برای ارسال این نوع Default Route تعیین کنید.

    Stubby Areas
    Stub یکی از دلایل ایجاد Default Route به سمت روتر ABR می باشد. اگر در LSDB یک Area بجز LSA Type 1,2 هیچ نوع LSA دیگری وجود نداشته باشد. هم در پردازش هم در حافظه صرفه جویی می شود.
    برای اجرای این کار روتر ABR یک LSA Type 3 با آدرس مقصد 0.0.0.0/0 به سمت داخل Area می فرستد.
    می توان برای LSA Type 3,5 این کار را انجام داد. یا فقط برای LSA Type 5 انجام داد.
    متریک پیش فرض این LSA یک است. البته با دستور Area area-num Default-Cost cost این مقدار را تغییر داد.
    اگر یک Area مثل Area 0 را Stub کنیم. هیچ کدام از روترهای این Area نمی توانند.عملیات Redistribution را انجام دهند . به دلیل اینکه نیازمند LSA Type 5 می باشد.
    در ضمن همه ی روترهای داخل آن Area باید stub باشند. واگرنه رابطه همسایگی بین روترهای بوجود نمی آید.

    Introducing Stubby Area Types
    انواع Area
    Stub, Totally Stubby, not-so-stubby areas(NSSA), totally stubby NSSA
    روتر ABR برای همه ی حالت های بالا LSA Type 5 را فیلتر می کند.
    برای Totally Stubby , Totally NSSA روتر ABR همه ی LSA Type 3ih را هم فیلتر می کند
    در حالت های NSSA ,Stub روتر ، LSA Type 3 را فیلتر نمی کند.

    Configuring and Verifying Stubby Areas
    Stubby
    Configure area area-id stub on each router in the area
    Totally stubby
    Configure area area-id stub no-summary command on the ABRs
    Configure area area-id stub, without the no-summary keyword, on all other routers in the area
    Set the metric of the default route
    Configure area area-id default-metric metric on an ABR; can differ from ABR to ABR. Default value is 1.

    (The Not-So-Stubby Area (NSSA
    برای درک مفهوم NSSA شرایط زیر را در نظر بگیرید.
    دارای دو Area هستیم Area 1,0 . یکی از روتر های Area 1 به عنوان ASBR می باشد. همچنین اینArea به عنوان Stub هم است. برای وارد کردن Routeهای ASBR به Area0 آنها باید از area 1 بگذرند. ولی Stub اجازه عبور LSA Type 5 را نمی دهد. چاره کار NSSA است. بدین صورت که اگر روترهای Area 1 به عنوان NSSA باشند. روتر ASBR ، LSAهای redistribute شده را که باید با LSA Type 5 به روتر های دیگر بفرستد را به LSA Type7 تبدیل می کند و به دیگر روترهای NSSA می فرستد تا به روتر ABR برسد بعد ABR آنها را به Type5 تبدیل می کند. و داخل Areaهای دیگر می فرستد. پیاده سازی آن مانند Stub Area می باشد ولی بجای کلمه ی Stub باید NSSA وارد کنید. همچنین NSSA درای Totally هم می باشد. یعنی جلوگیری از LSA Type 3 . فقط باید در روترهای ABR دستور no summary را ادامه دستور area number NSSA بزنید.
    دقت کنید که Areaهای که کلمه ی totally دارند. مخصوص روترهای سیسکو می باشند و روترهای دیگر از این Areaها پشتیبانی نمی کنند.






    خدایا لطفا دعا کن هیچ کودکی کار نکند

  2. The Following 7 Users Say Thank You to ruha For This Useful Post:


  3. #22
    Super Moderator Mozhgan.Gholami آواتار ها
    تاریخ عضویت
    Mar 2012
    نوشته ها
    1,542
    Thanked: 4915
    سلام ممنون بابت مطالب .یه پیشنهاد داشتم خواستم خودم این کار رو واسه این تاپیک بکنم ولی فکر کردم نظم تاپیک به هم می خوره واسه همین نذاشتم:
    پیشنهادم اینکه در اول تاپیک فهرست فصل ها رو بذارین این جوری کارایی تاپیک تون بیشتر میشه چون اعضایی که می خونن اون وقت از روی اون متوجه میشن تا کجا ادامه دادین و چند فصل مونده .آخر هم که ان شالله تموم شد می تونین به خلاصه هاتون لینک بدین
    برای دسترسی به بخش اشتراک باید یک روز از ثبت نام تان سپری شده باشد و یک پست مفید اعم از آموزش مطالب مرتبط با شبکه ، لینک دانلود نرم افزار و فایل های شبکه داشته باشید تا دسترسی تان به بخش مربوطه باز شود.در صورتی که دستوری تان مشکل داشت به ادمین انجمن جناب سیروس اطلاع دهید .
    پروفایل آقای سیروس :
    [Only registered and activated users can see links. ]

  4. The Following 2 Users Say Thank You to Mozhgan.Gholami For This Useful Post:


  5. #23
    Special Member ruha آواتار ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Tehran
    نوشته ها
    224
    Thanked: 506

    Thumbs up قسمت اول فصل 8 (OSPF Virtual Links and Frame Relay Operations )

    Virtual Links

    طراحی OSPF یک قانون مهم دارد و آن اینست که هر Area ی غیر از Area 0 باید حداقل یک اتصال به Backbone Area توسط یک ABR داشته باشد. در بعضی مواقع امکان دارد 2 Backbone area وجود داشته باشد. و در موارد خاص یک نوع ارتباط مناسب بین روترهای Area غیر از صفر بهArea Backbone وجود دارد.مثلا:
    اگر احتیاج به اضافه کردن یک Area به OSPF داشته باشیم. که این Area توسط یک Area نیاز به ارتباط با یک non Backbone area را دارد. و شرایطی که وجود دارد امکان ایجاد ارتباط Area جدید را با Backbone area نمی دهد.
    اگر یک از اتصالات backbone area قطع شود دو Backbone area جدا ایجاد می شود
    اگر دو سازمان قصد ارتباط بین OSPF یکدیگر را داشته باشند و شرایط طوری باشد که باید دو non backbone area را متصل کرد. در صورتی که در پروتکل OSPF باید فقط یک Backbone area وجود داشته باشد. و همچنین هر دو شرکت در پروتکل OSPF خود حتما دو Backbone area دارند.

    در هر سه شرط بالا دو راه حل وجود دارد که همه ی non backbone area ها به backbone area به صورت مستقیم متصل شوند. یا دو backbone area مجزا را به یکدیگر ارتباط داد.
    راه اول طراحی دوباره Area OSPF می باشد. و روش دوم استفاده از راه حل موقتی Virtual Link می باشد.

    Understanding OSPF Virtual Link Concepts
    با استفاده از از این مفهوم میتوان بین دو Area 0 که از یکدیگر جدا شده اند ارتباط برقرار کرد. به این صورت که این لینک از یک Non backbone area عبور می کند. و این اتصال مانند یک اتصال Point-to-Point می باشد. بعد از ایجاد رابطه همسایگی بین دو روتر ، شروع به تبادل LSA می کنند.
    برای تعریف و ایجاد Virtual Link باید حتما RID هر دو روتر را داشته باشیم. و همچنین Area فراهم کننده اتصال Virtual Linke را تعیین کنیم.
    بعد از ایجاد ارتباط بین دو Area 0 جدا یک Area 0 یکپارچه داریم. بدین صورت که این دو روتر مانند دیگر Bacbone Routers کار خواهند کرد. ولی دو تفاوت وجود دارد یکی اینکه ارسال LSA در Virtual Link بصورت unicast می باشد. و همچنین در این نوع ارتباط LSA شامل یک فیلد به نام DoNotAge می باشد. که به روترها ی سمت دیگر اعلام می کند که بعد از گذشت 30دقیقه لازم نیست LSA ها را دوباره ارسال کنند.دلیل این کار این است که بیشتر لینک های با سرعت پایین برای این کار انتخاب می شوند و با کم کردن تبادل LSA بار روی این اتصالات کمتر می شود.
    محاسبه Cost روی این لینک های تفاوتی با حالت عادی ندارد.

    Configuring OSPF Virtual Links with No Authentication
    ابتدا باید روتر طرف دیگر را برای ایجاد ارتباط تعیین کنیم که باید اینکار را با مشخص کردن RID آن روتر در دستور area area-num virtual-link remote-RID در قسمت آخر دستور انجام می دهیم.
    قسمت بعد مشخص کردن Areaی فراهم کننده ارتباط برای Virtual Link می باشد.
    Area فراهم کننده ارتباط نباید stubby باشند.
    همچنین شما می توانید مانند دیگر اینترفیس ها برای این نوع اینترفیس ها Authentication در نظر بگیرید با این تفاوت که این عمل در ادامه دستور ایجاد Virtual Link وجود دارد، که برای ایجاد امنیت (Authentication) در این نوع ارتباط می باشد.
    همچنین برای تنظیم Dead Interval , Hold-Time باید مثل Authentication در دستور Virtual Link وارد کنید.
    از نظر OSPF این نوع اینترفیس ها به عنوان Point-to-Point می باشد. ومحاسبه Cost مانند دیگر اینترفیس ها و روتر های داخل Transit Area می باشد.
    نمونه دستور برای اتصال به این شکل است.
    ! On Router C1:
    router ospf 1
    area 1 virtual-link 4.4.4.4
    \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\ \\\\\\\\\\\
    ! On Router C2:
    router ospf 4
    area 1 virtual-link 1.1.1.1

    Verifying the OSPF Virtual Link
    بعد ایجاد Virtual link بالا بین C1 ,C2 رابطه ی همسایگی باید در حالت FULL باشد. همچنین باید LSDB یکسان مثل روترهای دیگر Area 0 داشته باشند.
    برای نمایش جزئیات Virtual Link از دستور Show ip ospf virtual-link استفاده می شود.
    که با این دستور می توان موارد زیر را مشاهده کرد.
    نامی که برای اینترفیس Virtual Link اختصاص داده شده است.
    مشاهده اینکه DoNotAge Flag تنظیم شده است یا نه.
    نمایش Cost مربوط به این اینترفیس.
    مشاهده وضعیت رابطه همسایگی بین روترهای که Virtual Link برقرار کرده اند. البته با استفاده از دستور Show ip ospf neighbor هم می توانید این قسمت را بررسی کنید
    نکته: برای راه اندازی Virtua Link حتما نباید RID پینگ شود.

    Configuring Virtual Link Authentication
    به دلیل اینکه Virtual Link تفاوت اساسی با سایر اینترفیس ها دارد از روش زیر برای ایجاد Authentication استفاده می شود. دقت کنید که این دستورات می توان بصورت دو قسمتی هم یکجا با یک دستور وارد نمود.

    none >>>>>>>>>>>>> area num virtual-link router-id authentication null
    clear text >>>>>>>>>> area num virtual-link router-id authentication authenticationkey key-value
    MD5 >>>>>>>>>>>>> area num virtual-link router-id authentication message-digest message-digest-key key-num md5 key-value




    خدایا دعا کن هیچ کودکی کار نکند

  6. The Following 6 Users Say Thank You to ruha For This Useful Post:


  7. #24
    Special Member ruha آواتار ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Tehran
    نوشته ها
    224
    Thanked: 506

    قسمت آخر فصل 8 (OSPF Virtual Links and Frame Relay Operations )

    OSPF over Multipoint Frame Relay

    IP Subnetting Design over Frame Relay
    دقت کنید OSPF مواقعی در Frame Relay دچار مشکل می شود که بیش از دو روتر در یک Subnet باشند.
    یکی از راه حل های معمول و ساده استفاده از یک محدوده IP برای هر PVC می باشد. به این صورت که هر روتر یک اتصال Point-to-Point با استفاده از Subinterface برای هر PVC ایجاد می کند.
    در بعضی مواقع به دلیل کمبود رنج آدرس IP این روش قابل پیاده سازی نیست. ولی این روش نسبت به تعداد روتر بیش از 3 تا در شبکه مفید و ساده تر می باشد .

    Sample Configuration Using Multipoint Subinterfaces
    Frame Relay بطور پیش فرض از Inverse ARP برای برقراری شبکه استفاده می کند.اگر شبکه Full mesh باشد همه روترهای که در یک محدوده IP هستند باید همدیگر را Ping کنند. ولی اگر Partial Mesh باشد روترهای غیرمتصل همدیگر را Ping نمی کنند.
    اگر از Multipoint Subinterface برای ایجاد PVC و بعد از آن Map شبکه می توان از دو دستور استفاده کرد.
    اگر از دستور frame-relay interface-dlci num استفاده کنیم ، روترها با استفاده از مکانیزم InARP شبکه FR را کامل می کنند. ولی اگر Inverse ARP غیر فعال باشد این دستور کاربرد ندارد و باید بصورت Static با استفاده از دستور Frame-relay map هم IP و هم DLCI را به آن PVC نسبت دهیم.

    OSPF Challenges When Using Multipoint
    برای بررسی این موضوع دقت کنید که مسئله این است که OSPF بر روی Frame Relay MultiPoint مشکل دارد. یعنی اگر از طریق یک Interface چند آدرس مقصد در دسترس است. و OSPF بطور پیش فرض با این نوع شبکه مشکل دارد.
    پیش فرضOSPF روی پورت های MultiPoint ‘nonbroadcast’ است.
    برای بررسی این نوع مشکلات و پیدا کردن راه حل باید به سه سوال زیر پاسخ داد.
    آیا روترها قادر به شناسایی روترهای همسایه بصورت Dynamic دارند یا خیر؟
    آیا در شرایط MultiPoint روترهای DR/BDR را انتخاب می کنند یا خیر؟
    آیا شبکه باید Full mesh طراحی شود یا Partial mesh؟

    Neighbor Discovery or Static Neighbor Definition
    نوع شبکه که برای هر interface تنظیم می شود ، نشانگر شرایط نحوی برقراری ارتباط با همسایه می باشد
    یکی از مشکلات اینست که روتر مقابل پیام Muticast را برای برقراری ارتباط شناسایی نمی کند.
    روتر نمی تواند پیام های Multicast , Broadcast را تکرار کند برای همین مسئله این پیام ها را به ازای هر PVC ارسال می کند.
    روتر پیام های Multicast را به ازای هر PVC لیست شده با استفاده از دستورات frame-relay interface-dlci یا Frame-relay map که شامل دستور Broadcast در انتهای آنها می باشند ارسال می کند.
    و اگر دستور Broadcast ذکر نشود هیچ پیام multicastی به آن PVC ها ارسال نمی شود.
    بعضی از انواع interfaceها به روتر اجازه پیدا کردن همسایه بصورت اتوماتیک را نمی دهند در این صورت باید با استفاده از دستور Neighbor این روترها را معرفی کرد.

    To Use a Designated Router, or Not
    در IOS انواعی از شبکه وجود دارند که باعث می شوند روترها DR/BDR انتخاب کنند.
    وقتی چند روتر را بصورت MultiPoint با استفاده از یک Subnet به همدیگر متصل می کنید، روتر ها به انتخاب DR میپردازند.
    انتخاب روتر DR/BDR در این شبکه ها دارای شرایط زیر است.
    روترهای DR/BDR باید با دیگر روتر ها رابطه ی همسایگی داشته باشند. که در بعضی مواقع این مورد در شبکه های Partial Mesh وجود ندارد.یعنی روتری که به عنوان DR انتخاب می شود با همه ی روترهای دیگر ارتباط دارد ولی روتر BDR اینطور نیست و با از کار افتادن DR روتر BDR به DR تبدیل می شود و اگر این روتر با فقط یک روتر رابطه ی همسایگی نداشته باشد ارتباط آن روتر با شبکه دچار مشکل می شود.
    و برای برطرف کردن این مشکل دو راه حل وجود دارد.
    تغییر نوع شبکه طوری که نیاز به انتخاب DR/BDR نداشته باشیم.
    انتخاب روترهایی که شرایط کامل DR/BDR شدن را دارند. با تنظیمات دستی مثل تغییر Priority.

    Mapping Issues with a Partial Mesh
    دقت کنید مشکلی که در MultiPoint و نوع Partial Mesh می باشد. این است که اگر روتری PVC مستقیم با روتر دیگری نداشته باشد حتی اگر با استفاده از هر دستوری یک Map مستقیم به آن روتر پیدا می کند با این شرایط هم روتر توانایی برقراری ارتباط را با روتر دیگر ندارد. خلاصه اینکه برای حل این مشکل در Partial mesh باید با استفاده از روتر سومی که ارتباط مستقیم با این دو( روتر که ارتباط مستقیم ندارند) داشته باشد استفاده کرد. به این صورت که با استفاده از دستور Frame-relay map یک مسیر برای اتصال بین این دو روتر با استفاده از روتر سوم ایجاد کرد.

    Configuring and Verifying OSPF Operations on Frame Relay
    شما می توانید با استفاده از دستور ip ospf network type در interface mode نوع شبکه را مشخص کنید که هر کدام از آنها دارای شرایط زیر هستند
    Broadcast پروسه انتخاب DR/BDRدارد. روترهای همسایه را اتوماتیک شناسایی میکند. Hello Intervall 10 sec و مخصوص سیسکو می باشد
    Nonebroadcast پروسه انتخاب DR/BDR دارد. روترهای همسایه را اتوماتیک شناسایی نمیکند. Hello Intervall 30 sec است.
    Point-To-MultiPointپروسه انتخاب DR/BDR ندارد. روترهای همسایه را اتوماتیک شناسایی میکند. Hello Intervall 30 sec و مخصوص سیسکو می باشد
    Point-To-MultiPoint NonBroadcast پروسه انتخاب DR/BDR ندارد. روترهای همسایه را اتوماتیک شناسایی نمیکند. Hello Intervall 30 sec است

    (Using Network Type Nonbroadcast (NBMA
    در این نوع شبکه ها به چند نکته باید توجه کرد. اول اینکه بایدروترهای همسایه را بصورت دستی با استفاده از دستور
    neighbor next-hop-IP [cost cost-value] [priority priority-value] معرفی کرد. لازم نیست حتما روترهای که nonebroadcast نیستند هم برای شناسایی همسایه های NBMA از دستور neighbor استفاده کنند.
    دوم اینکه پروسه ی انتخاب DR/BDR را کنترل کرد. دقت کنید اگر BDR نباشد مشکلی در شبکه وجود نمی آید. و برای از کار انداختن یک روتر که DR/BDR نشود از دستور ip ospf priority 0 باید استفاده شود. دوم اینکه روترهای Spoke با همدیگر به درستی ارتباط برقرار کنند.آنها را باید بصورت غیر مستقیم با دستور Frame-relay map با استفاده از روتر Hub ارتباط داد.

    Using Network Type Point-to-Multipoint
    در این نوع شبکه ها DR/BDR نداریم. ولی همسایه ها اتوماتیک شناسایی می شوند.
    برای تغییر حالت شبکه باید از دستور ip ospf network point-to-multipoint استفاده کرد. و در صورت نیاز باید انتهای هر دستور frame-relay interface-dlci یا frame-relay map دستور broadcast را هم وارد کنید که روتر بتواند پیامها را Multicast ارسال کند.
    نکته ای که در این نوع وجود دارد اینست که در صورت partial Mesh بودن باید از دستور frame-relay map استفاده کنید.

    Using Network Type Point-to-Multipoint Nonbroadcast
    در این نوع شبکه ها DR/BDR نداریم. همچنین همسایه ها اتوماتیک شناسایی نمی شوند.
    برای شناسایی روترهای همسایه باید از دستور Neighbor استفاده کرد.
    همچنین باید از ip ospf network point-to-multipoint nonbroadcast در Interface mode استفاده کرد.





    همه با هم دعا کنیم که هیچ کودکی کار نکند

  8. The Following 7 Users Say Thank You to ruha For This Useful Post:


  9. #25
    Special Member ruha آواتار ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Tehran
    نوشته ها
    224
    Thanked: 506

    Thumbs up (Chapter 9 ( Part 1

    Basic IGP Redistribution

    Route Redistribution Basics
    بیشتر شبکه ها از یک IGP Routing Protocolبرای مسیریابی استفاده می کنند. ولی در بعضی موارد نیاز است تا چند IGP کنار همدیگر استفاده شوند. بطور مثال بعضی از مسیرها باید با استفاده از قابلیت Redistribute در IOS به پروتکلی مانند BGP منتقل شوند یا برعکس.

    The Need for Route Redistribution

    بیشتر مواقعی که نیاز است از این مکانیزم استفاده شود هنگام یکی کردن دو شبکه با دو پروتکل غیر یکسان می باشد. به دلیل اینکه پروسه یکی کردن این دو پروتکل زمان بر می باشد از روش سریع انتفال مسیرها از پروتکلی به پروتکل دیگر با استفاده از Redistribute می باشد. در اصل راه موقتی برای برطرف کردن نیاز یک پروتکل برای بدست آوردن مسیرهای پروتکل دیگر می باشد.

    • مواردی که نیاز به Redistribute می باشد عبارت اند از:
    • یکی کردن هنگامیکه دو IGP متفاوت موجود است.
    • یکی کردن هنگامیکه دو IGP مثل هم موجود است.
    • هنگامیکه قصد اجرای دو Routing Protocol با یکدیگر را داریم.
    • به دلیل تقسیمات شرکتی نیاز به استفاده از دو پروتکل باشد.
    • اجازه استفاده از قابلیت استفاده از تجهیزات چند تولید کننده. مثال EIGRP روی تجهیزات سیسکو OSPF روی دیگر تجهیزات سپس ادغام این دو.
    • ادغام IGP با BGP
    • شبکه های WAN لایه 3

    Redistribution Concepts and Processes
    این مکانیزم حداقل به یک روتر نیاز دارد و مراحل انجام کار به ترتیب زیر است
    1- روتر حتما باید یک اتصال فیزیکی برای هر Routing Domain باشد
    2- هر کدام از Routing Protocol ها باید بصورت صحیح پیکربندی شده باشند
    3- استفاده از دستورات Redistribution برای هر Routing Domain برای انتقال Routeها از یک پروتکل به دیگری
    مسئله ای که مورد توجه می باشد این است که با انجام Redistribute بین پروتکل های مختلف متریک ها و جزئیات آنها به چند روش قابل تغییر می باشد. که در ادامه بیان می شود.

    Redistribution into EIGRP
    این قسمت مربوط به انتقال Route های پروتکل های دیگر به داخل پروتکل EIGRP می باشد. که در تمام موضوعات این قسمت فرض بر این می باشد که هیچ مکانیزم Summarization , Filtering وجود ندارد. البته در واقعیت اینطور نیست.

    EIGRP redistribute Command Reference
    جزئیات دستور Redistribute که بعد از دستور Router eigrp وارد می شود بصورت زیر است.
    redistribute protocol [process-id | as-number] [metric bw delay reliability load mtu ] [match {internal | nssa-external | external 1 | external 2}] [tag tagvalue] [route-map name]

    Protocol: پروتکل منبع که قصد وارد کردن مسیرهای آن به EIGRP را داریم که شامل RIP, OSPF, IS-IS, BGP, EIGRP, Connected, Static می شود.
    Process-id: اگر پروتکل منبع دارای شماره می باشد باید آن را وارد کرد.
    Metric: مقادیری که بعد از انتقال در داخل پروسس EIGRP استفاده می شوند میباشند.
    Match: این قسمت مخصوص پروتکل OSPF می باشد. که می توان تعیین کرد Route وارده از OSPF از چه نوعی از انواع مسیرهای OSPF قابل انتقال به EIGRP می باشند. بطور مثال Internal باعث می شود. مسیرهای O , O IA فقط منتقل شوند.
    Tag: با این دستور مقداری را به Routeهای منتشر شده می توان اختصاص داد که بعدا با استفاده از این عدد که مشخصه این مسیر می باشد روی آن Policy اعمال کرد.
    Route-map: با این دستور می توان با معرفی یک Route-map بعضی از Policyها را مثل Filtering و تغییر متریک اعمال کرد.
    نکته: دقت کنید بعد از انتقال مسیرها به داخل EIGRP باید برای آنها متریک را تعیین کنید واگرنه وارد Topology Table نمی شوند. سه روش برای تعیین متریک وجود دارد. البته اگر منبع اصلی EIGRP باشد خودکار یک متریک پیش فرض را در نظر می گیرد و مشکلی به وجود نمی آید.
    تعیین متریک پیش فرض برای تمام مسیرهای منتقل شده به داخل EIGRP بادستور Default –metric که بعد از دستور router eigrp وارد می شود.
    تعیین متریک در همان دستور redistribute
    تعیین متریک با route-map و معرفی آن به دستور redistribute
    دقت کنید بعد از redistribute کردن تمام مسیرهایی که در OSPF بود منتقل می شوند و در ضمن اینترفیس های که در OSPF فعال شده اند هم ارسال می شوند.

  10. The Following 4 Users Say Thank You to ruha For This Useful Post:


  11. #26
    Special Member ruha آواتار ها
    تاریخ عضویت
    Nov 2011
    محل سکونت
    Tehran
    نوشته ها
    224
    Thanked: 506

    Thumbs up (Chapter 9 (Part2

    Redistribution into OSPF
    برخلاف EIGRP که متریک پیشفرض نداشت OSPF به صورت پیش فرض برای مسیرهای وارده متریک مشخص نسبت می دهد. ولی همان روشهای تغییر متریک که در EIGRP بود در OSPF هم وجود دارد. برخلاف EIGRP در OSPF به ازای هر مسیری که وارد پروسه OSPF میشود یک LSA ایجاد می شود. و همین موضوع باعث تغییراتی در پیدا کردن بهترین مسیر برای هر Subnet در OSPF می شود.

    OSPF redistribute Command Reference
    دقت کنید این دستورات وابسته به این که مسیرهای چه پروتکلی را می خواهیم وارد کنیم می باشد
    redistribute protocol [process-id | as-number] [metric metric-value] [metric-type type-value] [match {internal | external 1 | external 2 | nssa-external}] [tag tag-value] [route-map map-tag] [subnets]

    • Protocol:نام پروتکلی که قصد وارد کردن مسیرها را از آن به داخل OSPF داریم.
    • Process-id, as-number: شماره پروتکلی که قصد وارد کردن مسیرها را از آن به داخل OSPF داریم.
    • Metric:متریک(Cost) مسیرهایی که با این دستور وارد OSPF می شوند.
    • {metric-type {1|2:تعیین نوع مسیر خارجی که وارد OSPF می شود.1(E1) , 2(E2)
    • match: اگر منبع مسیرها از یک OSPF دیگر باشد می توان مشخص کرد که چه نوعی از مسیرها اجازه وارد شدن دارند
    • Tag:با تعیین یک عدد برای این مسیرها بعدا می توان با استفاده از این عدد Policy روی این مسیرها اعمال کرد.
    • route-map: اگر Policy با Route-map قبلا ایجاد کرده باشیم. می توانیم به این دستور نسبت دهیم.
    • Subnet:با این دستور مسیرها به صورت classless وارد OSPF می شوند، در غیر این صورت Classful وارد می شوند. این رفتار پیش فرض فقط در OSPF

    به این شکل می باشد.

    Configuring OSPF Redistribution with Minimal Parameters
    اگر این دستور را با پارامترهای پیش فرض استفاده کنیم موارد زیر اتفاق می افتد
    • اگر منبع مسیرها BGP باشد به صورت پیش فرض متریک یک در نظر گرفته می شود.
    • اگر منبع مسیرها OSPF دیگری باشد به صورت پیش فرض متریک همان متریک Subnet می باشد.
    • اگر منبع پروتکل دیگری باشد به صورت پیش فرض متریک 20 می باشد.
    • برای هر مسیر یک LSA Type 5 ایجاد می شود. اگر وارد یک NSSA Area شود LSA Type 7 برای هر مسیر ایجاد می شود.
    • به صورت پیش فرض نوع متریک مسیر خارجی E2 می باشد.
    • مسیرهای به صورت پیش فرض Classful وارد می شوند.



    Setting OSPF Metrics on Redistributed Routes
    همانطور که گفته شد اهمیتی ندارد که منبع انتقال مسیرها چه باشد. به دلیل اینکه OSPF متریک پیش فرض دارد.
    می توان با دستور Default-metric به صورت پیش فرض برای همه ی مسیرهای به داخل OSPF با دستور redistribute وارد می شوند متریک تعیین کرد.
    می توان در ادامه ی همان دستور redistribute برای یک منبع خاص متریک تعیین کرد.
    می توان با استفاده از ایجاد route-map به صورت خاص متریک مسیرهای دلخواه را تغییر داد و سپس به دستور redistribute نسبت داده شود.

    LSAs and Metrics for External Type 2 Routes
    برای درک اینکه OSPF چطور بهترین مسیر را برای هر مسیر E2 پیدا می کند لازم از وارد جزئیات LSA Type 5 شویم.
    روتری که پروسه انتقال مسیرها به داخل OSPF را انجام می دهد ASBR نامیده می شود. که این روتر برای هر مسیر یک LSA Type 5 ایجاد می کند که شامل جزئیات زیر است.
    • LSID: شماره هر Subnet
    • Mask: subnet mask هر مسیر
    • Advertising router:RID روتر ASBR که این مسیر را وارد OSPF کرده.
    • Metric:متریکی که ASBR تعیین کرده است.
    • External Metric Type:نوع مسیر خارجی E1,E2



    بعد از ایجاد، ASBR LSA را در کل Area پخش می کند. سپس اگر ABR وجود داشت آن ABR مسیرها را با LSA Type 5 داخل Area هایی که nonstubby باشند پخش می کند.
    محاسبه متریک LSA Type 5 هایی که نوع آنها E2 می باشند ساده است. زیرا متریک این مسیرها همان متریک اولیه ASBR می باشد و در طول مسیر هیچ روتری هیچ مقداری را به عنوان متریک داخلی به آن اضافه نمی کند.

    Determining the Next-Hop for Type 2 External Routes–Intra-area
    وقتی که یک روتر برای مقصد یک subnet E2 چند مسیر را پیدا کرد. بهترین مسیری را انتخاب می کند که کمترین مقدار Cost برای رسیدن به ASBR ی که این مسیر را با E2 metric کوچکتری تبلیغ کرده است. این پروسه چهار مرحله به ترتیب زیر دارد.
    • پیدا کردن آدرس روتر ASBR از داخل LSA Type5 که این مسیر را با LSA Type 5 را تبلیغ کرده است.
    • پیدا کردن کوچکترین Cost برای رسیدن به ASBRها، بر اساس LSDB topology
    • استفاده از اینترفیس خارجی برای رسیدن به ASBR بر اساس Routing Table
    • مقدار متریک مسیر تغییر نمی کند و همان مقدار داخل LSA Type 5 که در ابتدا تبلیغ شده بود می باشد.
    • تمام این مراحل فقط در شرایطی اجرا می شود که روتر ASBR داخل همان Area باشد.



    Determining the Next-hop for Type 2 External Routes–Interarea
    وقتی یک روتر و ASBR داخل دو Area متفاوت باشند. مسائل قبل تکرار می شود با این تفاوت انتخاب مسیر تا ASBR متفاوت می باشد. این کار دو مرحله به ترتیب زیر دارد.
    پیدا کردن بهترین مسیر برای رسیدن به ABR بر اساس توپولوژی داخلی
    اضافه کردن Cost بین ABR و ASBR به متریک)که این مقدار با استفاده از LSA Type4 بدست می آید)
    LSA Type 4 (Summary ASBR LSA) را ABR ایجاد می کند.
    وقتی که یک ASBR، LSA Type 5 را پخش می کند ABR مقدار Cost تا ASBR را محاسبه می کند . سپس ABR یک LSA Type 4 ایجاد و به Areaهای همسایه خود پخش می کند.

    Show ip ospf database: نمایش دهنده LSA Type 4
    Show ip ospf asbr-summary: LSA Type 4 را با جزئیات نمایش می دهد.
    Show ip ospf border-routers: نمایش همه ی روترهای ABR , ASBR

    Redistributing into OSPF as E1 Routes
    فرق مسیرهای خارجی که بصورت E1 وارد OSPF می شوند با E2 این می باشد که در E2 متریک داخلی را به متریک اصلی اضافه نمی کرد. ولی در E1 هر روتر متریک داخلی خود را به این مسیرها اضافه می کند.
    اگر روتر ASBR در یک Area دیگر باشد محاسبه متریک مانند E2 می باشد. مراحل به ترتیب زیر می باشد.
    • بهترین مسیر برای رسیدن به ABR
    • بهترین مسیر برای رسیدن از ABR به ASBR بر اساس LSA Type4
    • مقدار Cost خارجی مسیر بر اساس LSA Type 5


    A Brief Comparison of E1 and E2 Routes
    برای مسیرهای E1 متریک داخلی اهمیت دارد ولی برای E2 ندارد.
    در نظر بگیرید که دو ASBR دارید اگر قصد دارید فقط از یک ASBR استفاده شود راه حل این است که نوع E2 در نظر بگیرید و یک متریک کوچک به آن نسبت دهید و به ASBR دیگر عدد بزرگتر. بهترین مسیر ASBR با متریک کوچکتر خواهد بود. ولی اگر قصد تقسیم بار بین هر دو ASBR را داشتید نوع E1 را برای هر دو ASBR در نظر بگیرید.
    در ضمن سیسکو نوع E1 را توصیه می کند.

    External Routes in NSSA Areas
    شما می توانید redistribute را در تمام بعضی روترهای OSPF انجام دهید. ولی بهتر است روترهای Backbone استفاده شوند به دلیل اتصال به همه ی Areaها. از چهار نوع stubby areaهای موجود در ospf دو نوع امکان Redistribute را دارند. با توجه به اینکه هیچ کدام از Areaهای Stub اجازه ورود LSA Type 5 را نمی دهند.
    OSPF اجازه وارد کردن مسیرهای خارجی را به Areaهای NSSA را به عنوان LSA Type 7 می دهد.
    مراحل کار به ترتیب زیر است.
    • ASBR مسیرها را به داخل NSSA Area با LSA Type 7 وارد می کند.
    • ASBR ، LSA Type 7ها را داخل NSSA Area پخش می کند.
    • ABR ، LSA Type7ها را به LSA Type5 تبدیل میکند و به Areaهای دیگر می فرستد.



    مسیرهایی که بصورت E2 به داخل NSSA وارد می شوند با علامت N2 نمایش داده می شوند
    مسیرهایی که بصورت E1 به داخل NSSA وارد می شوند با علامت N1 نمایش داده می شوند.

  12. The Following 7 Users Say Thank You to ruha For This Useful Post:


  13. #27
    Junior Member
    تاریخ عضویت
    Nov 2012
    نوشته ها
    17
    Thanked: 3
    سلام
    خیلی این مطالب مفید بود و من تمامش رو خوندم و بسیار به کارم سرعت داده بود،
    اول این خلاصه رو میخوندم بعد که سراغ انگلیسیش میرفتم خیلی سرعت و دقت درکم بالاتر بود، ایکاش ادامه میدادید
    از زحمات شما سپاسگزارم

صفحه 3 از 3 نخستنخست 123

موضوعات مشابه

  1. پاسخ ها: 0
    آخرين نوشته: 02-24-2012, 11:19 AM
  2. سر فصل آزمون های ccnp
    توسط farhadnia در انجمن CCNP Club
    پاسخ ها: 2
    آخرين نوشته: 11-11-2011, 05:33 PM
  3. پاسخ ها: 1
    آخرين نوشته: 08-12-2011, 01:19 PM

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •